رشته هاي مختلف بر اساس روش و مفاهيم به سه گروه علوم پايه، باليني و پزشكي اجتماعي تقسيم مي‌شوند. پزشكي اجتماعي با خصلت ميان رشته اي خود وظيفه‌ي مطالعه‌ي سلامت و بيماري را در جوامع بشري از طريق شناخت نيازهاي سلامتي، طراحي مداخلات،‌اجرا و ارزيابي آن‌ها بر عهده دارد. پزشكي اجتماعي نخستين بار در اروپا (اواخر قرن 19) به عنوان يك تخصص مطرح شد و مفاهيم و روش‌هاي آن در طول صد سال گذشته توسعه يافت. نگاه اجتماعي و پيشگيري به سلامت موضوعي است كه شيخ الرئيس بوعلي سينا آن را با تقسيم‌بندي علم طب به رشته حفظ‌ الصحه و علم العلاج،‌ جايگاه پيشگيري را مقدم بر درمان دانسته است. در پزشكي اجتماعي، جامعه جايگزين فرد بيمار –به عنوان كانون اصلي توجه- است و به همين دليل افرادي كه در جست و جوي مراقبت‌هاي پزشكي نيستند نيز، از آن برخوردار مي‌شوند.